نگاهی به شاخص های توسعهبرنامه توسعه سازمان ملل، در سال در سال 1990 شاخص های توسعه انسانی (HDI) را به عنوان شیوه ای برای اندازه گیری توسعه ملی، با استفاده از معرف هایی هم چون طول عمر (براساس امید زندگی)، دانش (براساس میزان باسوادی بزرگسالان و به ویژه میانگین سال های تحصیل)، و درآمد یا قدرت خرید (درآمد سرانه با توجه به هزینه محلی زندگی) معرفی کرد. علت انتخاب معرف های فوق، کاربردی بودن آن ها بود. آمار مربوط به هر معرف، به راحتی در دسترس بود و امکان مقایسه بین ملت ها را نیز فراهم می کرد. برنامه توسعه سازمان ملل بر این نکته تاکید داشت که جداول مربوط به معرف هایی چون میانگین سال های تحصیل، درآمد سرانه و ... تغییراتی را نشان می دهد که می تواند بیان گر وجود نابرابری در بعضی از بخش های یک کشور باشد. میانگین سال های تحصیل، به تدریج با معرف های مبسوط تری جایگزین شد که نشان گر درصد جمعیت در دوره ابتدایی، دبیرستان و دیگر سطوح آموزشی بود. شاخص توسعه انسانی، اگرچه میزان رفاه، رضایت و خوش بختی ساکنان یک کشور را اندازه گیری نمی کند، اما نمایه گری از پیشرفت یک کشور در جهت زندگی طولانی تر و بهداشت مناسب است و فرصت های موجود در بین شهروندان آن کشور را مشخص می سازد...
باستانی, سوسن. (1383). توسعه، برابری و جنسیت: جایگاه ایران در بین کشورهای جهان. مطالعات اجتماعی روان شناختی زنان, 2(4), -. doi: 10.22051/jwsps.2004.1240
MLA
سوسن باستانی. "توسعه، برابری و جنسیت: جایگاه ایران در بین کشورهای جهان". مطالعات اجتماعی روان شناختی زنان, 2, 4, 1383, -. doi: 10.22051/jwsps.2004.1240
HARVARD
باستانی, سوسن. (1383). 'توسعه، برابری و جنسیت: جایگاه ایران در بین کشورهای جهان', مطالعات اجتماعی روان شناختی زنان, 2(4), pp. -. doi: 10.22051/jwsps.2004.1240
VANCOUVER
باستانی, سوسن. توسعه، برابری و جنسیت: جایگاه ایران در بین کشورهای جهان. مطالعات اجتماعی روان شناختی زنان, 1383; 2(4): -. doi: 10.22051/jwsps.2004.1240